Artystyczne zdjęcia

Fotografia portretowa w studiach fotograficznych w latach 20 tych i 30 tych była rzeczą ekskluzywną, ale na początku lat 30 tych, po zbudowaniu  automatu do robienia zdjęć przez Anatola Marco Josepho i wdrożeniu go do masowej produkcji, każdy mógł sobie zrobić zdjęcie w automacie stojącym w galerii handlowej, na dworcu, w przedsionku restauracji.

Zdjęcie portretowe i fotobudka  na początku w Stanach Zjednoczonych, a następnie w krajach europejskich stały się produktem kultury popularnej, jednak swą prywatną przestrzenią,  ukrytą za kurtyną  od samego początku przyciągały artystów do eksperymentów.

Surrealizm

Pierwszymi artystami, którzy  wykorzystali fotobudkę w sztuce byli surrealiści. W 1929 w magazynie „La Révolution surréaliste” opublikowali kilka zdjęć z fotobudki  jako automatyczne, irracjonalne, spontaniczne, a formę zdjęć z fotobudki jako  „formę psychoanalizy poprzez zdjęcia”.

fotobudka

René Magritte – “Nie widzę [kobiety] ukrytej w lesie”, w magazynie “La Révolution surréaliste”, 1929. Źródło.

Surrealiści uważali fotobudkę  za idealne  narzędzie do generowania autonomicznej i automatycznej irracjonalności, poprzez brak  interakcji z osobą przy robieniu zdjęcia, co tworzy warunki pełnej spontaniczności.

fotobudka

Yves Tanguy, André Breton, Edouard-Léon-Théodore Mesens. Zdjęcia do “Nie widzę [kobiety] ukrytej w lesie”, w magazynie “La Révolution surréaliste”, 1929. Źródło.

fotobudka

Jean Aurenche, Marie Berthe Aurenche and Max Ernst; Gala and Dalì.  Źródło.

 Pop Art

Andy Warhol rozpowszechnił zdjęcia z fotobudki w świecie sztuki w latach 60 – tych.  W 1963 r.  dostaje zlecenie od Harper’s Bazaar,  do którego postanawia użyć photobooth. Do fotobudki mieszczącej się w galerii na rogu 42 giej i  Brodwayu przez kolejne  3 lata zaprasza swoich przyjaciół i muzy, fotografuje ich i siebie.

Zdjęcia w fotobudce są pierwszymi eksperymentami Andy Warhola z fotografią, dla którego fotobudka była skrzyżowaniem masowej rozrywki i prywatnej kontemplacji. Wg niego w tych małych teatrach teatrach każdy mógł odegrać takie role, jakie sobie wymyślił, uchwycone na pasku przypominającym fragment materiału filmowego.

 

fotobudka

Zdjęcia znajomych Andy Warhola w fotobudce. Źródło.

W fotobudce  sfotografował Ethel Scul, i za pomocą farb akrylowych i sitodruku na płótnie stworzył  dzieło „Ethel Scull 36 times”. Był to prezent zamówiony przez męża Ethel – Roberta jako prezent na jej  urodziny.

fotobudka

Andy Warhol. Ethel Scull, 36 times. 1963. Akryl, lakier metalizowany i tusz sitodruk na płótnie. 202,6 cm x 363,2 cm. Źródło.

Wszystkie zdjęcia Andy Warhola i jego znajomych zostały zebrane w  albumie  „Andy Warhol Photobooth Pictures” wydanym  w 1989 r. przez  Roberta Millera

fotobudka

Książka „Andy Warhol Photobooth Pictures”, 1989

Andy Warhol po eksperymentach z fotobudką przerzucił się na polaroid.

Richard Avedon

W 1957 r. Richard Avedon instaluje fotobudkę w swoim studio i portretuje tam znane osoby. Magazyn Esquire opublikował w 1957 roku niektóre z tych portretów: Marilyn Monroe z otwartymi ustami , Bert Lahr tulący  drewniany manekin, Willie Mays, Audrey Hepburn  z Truman Capote i Mel Ferrer.

fotobudka

Magazyn Esquire, 1957r. Zdjęcie Marylin Monroe i Bert Lahr . Zdjęcie z fotobudki ustawionej w studio Richarda Avedona. Źródło.

 

fotobudka

Audrey Hepburn  z Truman Capote i Mel Ferrer. Zdjęcie z fotobudki ustawionej w studio Richarda Avedona. Źródło.

W 1964 r. Richard Avedon  użył fotobudki do zrobienia sobie portretu. Na zdjęciu połowę swojej  twarzy zasłania przeciętym na pół  zdjęciem pisarza Jamesa Baldwina , z którym pracował nad książką.

fotobudka

Richard Avedon – Selfportrait, 1964. Źródło.

 

reszta wkrótce…